Entry 9: (Trip to) Vang Vieng

Een van de meiden van de watervallen zou ongeveer hetzelfde gaan doen richting Singapore als ik en stelde voor om samen te gaan reizen. Toen werd ik voor het eerst geconfronteerd met hoe kort ik nog maar had.  Ik had nog 3 weken. Dat klinkt misschien niet heel kort,  maar als je bedenkt dat ik nog naar cambodja moest,  terug naar Singapore en op elke plek minstens 3 dagen nodig zou hebben om het te zien,  moest ik gaan plannen, de rest van mn trip gaan plannen,  iets wat ik tot dan toe heerlijk had gelaten voor wat het was.  

Dus ik maakte een grof schema van waar ik wanneer wilde zijn. Ik hoopte dat ik er nog een beetje speling in kon laten, maar dat was eigenlijk onmogelijk.  Wat dus ook betekende dat ik niet met haar samen kon reizen, omdat zij geen tijd limiet had en eerst nog even naar het noorden wilde,  een spontaan idee waar ik eerst graag in mee zou zijn gegaan,  maar wat ik me nu niet meer kon veroorloven. 

Dus ik ging mijn trip richting het zuiden plannen. Vanaf Luang Prabang had ik een busticket naar Vang Vieng gekocht. Als je op het bord keek had je meerdere opties,  minivan,  Vip bus,  lange route,  korte route,  uiteraard met verschillende prijzen.  Bij doorvragen bleken de opties eigenlijk al minder, want de korte route was te gevaarlijk ivm mudslides.  Uiteindelijk had ik gekozen voor de vipbus,  puur om het tijdstip van vertrek, niet vanwege het vip gehalte, want dat bestaat sowieso niet.  Bij aankomst op het busstation werd ik naar een minivan gestuurd.  Na twee mensen te vragen waar de vipbus was, bleek die helemaal niet te rijden. Ach tja,  Azië hè,  wat doe je eraan.  Dus stapte ik in de minivan.
Nou heb je twee soorten minivans, de ruime met een klein gangpad en de minivan met 3 rijen bankjes achter elkaar plus een opklapstoeltje in elke rij aan de zijkant.  De laatste gebruiken ze meestal alleen voor korte ritjes, zoals naar de waterval. Helaas reden ze er ook een paar naar Vang Vieng. 

Ik was al gaan zitten,  filmpje kijken op mn tablet,  totdat een chick achter me begon te hyperventileren,  claustrofobie.  Ze had speciaal voor de vipbus gekozen en nu zat ze achterin weggestopt in even minivan met twee rijen opklapstoeltje tussen haar en de uitgang.  Supervervelend natuurlijk,  maar nog vervelender was haar vriend, die in het Portugees begon te schelden tegen de mensen van de buscompany ipv zn vriendin te helpen.  Eindresultaat: zij gingen naar een andere bus dankzij een duits koppel die hun plekje in de fijne minivan opgaven en de locals hadden weer een negatieve ervaring met westerlingen,  dank u Portugal. 

Na een lange rit kwamen we aan in Vang Vieng.  Een mooi dorpje tussen de bergen/heuvels, aan de rivier. Ik wilde graag naar een hostel genaamd Pan's Place, maar bij aankomst werd het laatste bed voor m'n neus ingenomen door de jongen die net een meter voor me had gelopen richting het hostel. Jammurrr! Het probleem is alleen dat er in Vang Vieng maar twee degelijke hostels waren en in de andere waren bedbugs gesignaleerd. Dus ik vroeg om de dichtsbijzinde dormroom en boekte een bed voor de paar nachten daarna bij Pan's place. Nou vraag je je misschien af, wat is het verschil tussen een dormroom en een hostel? Hostels hebben ook dormrooms, dit zijn basically dus kamers met meerdere bedden waar je een bed krijgt. Maar het begrip 'dorm room' in plaats van een hostel, houdt in dat je naar een plek gaat waar ze wel bedden hebben met wc's en douches, maar verder geen voorzieningen of faciliteiten. Dus geen gemeenschappelijke ruimte, restaurant, ontbijt of whatsoever waar je mensen kan ontmoeten. En toen was er ook nog eens niemand in m'n kamer, omdat dit letterlijk de plek was waar iedereen heen ging als Pan's Place vol zat en ik was de eerste van deze minivan lading.
Kortom, ik ging redelijk pathetic naar Pan's Place om maar mensen te kunnen ontmoeten :' ) Gelukkig werkte de hostelmagic weer meteen, want binnen een minuut kwam ik m'n nieuwe travelmaatjes Cecile en Fenna alweer tegen. Waar ik die avond mee uit ging.

Uitgaan was raar, heel raar. Waarom? - Omdat het er vol zat met Koreanen, maar echt bomvol, het was bizar. Na een half uur kon ik het niet meer aan en ben ik gaan vragen hoe dit kwam. Dit was niet heel makkelijk, want ze spreken belabberd engels en de muziek stond hard. Maar uiteindelijk vond ik er eentje die wel goed engels sprak. Wat bleek, een jaar geleden was er een reality tvshow over een paar koreaanse jongeren die in Vang Vieng waren. Dit was zo'n hit, dat dit een soort van de Chersonissos van Korea was geworden, alle jongeren komen hier blijkbaar heen. En dat is zowel hilarisch als verschrikkelijk, depending on your mood. Wat ze in (Zuid trouwens, obviously) Korea doen tijdens het uitgaan is in cirkeltjes staan, waarin ze een voor een in het midden moeten dansen en waarbij de rest in keihard " OOOOOOOOH" staat te gillen. Ik dacht dat ik gek werd. Het enige grappige was, dat ze soms stilvielen en dat je ze soort van weer aan kon zetten alsof je een knop indrukt door zelf 1 keer " OOOOOOOH" te gillen, maar zelfs dat was na een tijdje niet meer grappig. Op dat punt was ik mentaal aan het smeken voor iets wat deze rare gewaarwoording zou laten stoppen. En dit gebeurde.....

In de vorm van "Gangnam style"

En dit kennen ze -- Woord. voor. woord.

Nou ja, you got to give it to them, het was de eerste keer dat ik aziaten compleet uit hun dak zag gaan terwijl al de westerlingen aan de zijkant met open mond stonden te kijken - als ramptoeristen, dat wel. Maar de verlossing kwam! Vanaf 23.30 werd iedereen met tuktuk's vervoerd naar een jungleparty, waar de muziek een stuk beter was en de hoeveelheid Koreanen wat minder overweldigend was.

Na deze bijzondere avond werd ik de volgende ochtend net op tijd wakker om te verhuizen naar Pan's Place en in de tuk tuk naar 'Blue Lagoon' te gaan, waar ik met de meiden ging ziplinen. De weg erheen zat zo vol met kuilen en modder, dat we af en toe uit te tuk tuk moesten omdat hij anders te ver wegzakte.
De blue lagoon was heel tof, ookal was hij erg groen en niet blauw (dank u photoshop, haha). Eerst gingen we dus ziplinen, dit is voornamelijk gewoon heel leuk, met prachtig uitzicht.

Uitzicht vanaf de treetops

Cecile in actie

De zipline kabel

Tot we bij de laatste stop waren. Dit was geen zipline kabel, maar een platform waar je werd vastgeklikt aan een touw, dat over een katrol ging en aan de andere kant vast zat aan een man die je 'zekerde' zoals dat gebeurt bij een klimmuur. Alleen gaven ze je eerst 4 meter vrije val voordat je door dat touw opgevangen werd. Je moest dus basically van dit platform afspringen, voor je gevoel zonder enige vorm van hulp, omdat er nog 0 spanning op het touw staat. Maar je moet vooral niet laten zien dat je het eng vindt, want ze dat zien, dan verkorte ze je vrije val, soms zelfs zo extreem dat ze mensen gewoon langzaam laten zakken. Kortom, het is zo'n momentje van verstand op 0 en gaan. En natuurlijk was het echt awesome!

Van boven

Van onder, ja toch best wel hoog!

Daarna moesten we nog een stukje omhoog lopen voor de laatste zipline. De langste, maar zeker niet de hoogste. Deze ging zelfs zo laag, dat je als je echt ging hangen je zelfs de rijstvelden kon raken.

De rijstvelden waar de zipline overheen gaat. 

Na ons zipline avontuur konden we afkoelen in de lagoon. Ik snapte eerst de benaming niet, omdat het niet veel breder is dan een rivier en het ook eigenlijk niet echt meer dan een rivier is. Maar het is extreem diep! In het midden kon ik de bodem nergens vinden als ik twee meter ofzo onder water ging. Hierdoor kon je ook duiken en van bomen afspringen. Ook hier waren we vergezeld door een hoop Koreanen. Maar die kunnen dus allemaal niet zwemmen, dus deden alles in zwemvest. Op de onderstaande foto zie je twee boomtakken waar je vanaf kon springen. De onderste was alleen minder hoog dan degene die ik in Luang Prabang had ' getackeld' en ik had wel een beetje zin in een nieuwe uitdaging, dus ik klom vol goede moed naar de bovenste boomstam. Eenmaal boven was het toch wel echt bizar hoog. Maar ja, sneeuwwitje, zonder zwemvest gaat van 'de hoge' springen, met andere woorden, de blikken van half Korea waren op me gericht, dus terugdeinsen was niet echt een optie. Dus ik liep de boomstam op, en sprong direct, viel voor een eeuwigheid, landde in het water en kwam weer boven onder luid applaus. Mensen waren super onder de indruk dat ik zonder een moment twijfel direct sprong. Wat zij niet wisten, was dat ik zodra ik op de boomstam liep, erachter kwam dat er GIGANTISCHE rode mieren op dat ding liepen, dus ik wilde niets liever dan zo snel mogelijk springen :')

Na het gespring zijn we een stukje gaan zwemmen, onderweg nog een aantal Koreanen gered die wegdreven en niet tegen de stroming in wisten te peddelen (een andere zwemtechniek was niet aan te leren, trust me I tried), door met de touwen die om de zoveel meter hingen, naar de zijkant te zwemmen zodat ze die via het touw konden bereiken.

You see, ik kan ook best aardig doen tegen de Gangnamlovers :) Al moest ik wel een beetje grinniken  als je weer een meisje ziet stressen omdat haar witte (ja echt) foundation was uitgelopen en je haar daadwerkelijke huidskleur op bepaalde plekken er doorheen zag komen in de tuk tuk terug.

De volgende dag was alweer mijn laatset dag in Vang Vieng en die dag gingen we 'tuben', een van de dingen waar Vang Vieng bekend om staat. Het idee is dat je met een opgeblazen vrachtwagenband stroomopwaarts van de snelstromen rivier de Mekong (zelfde als van de slowboat) wordt gebracht. Vervolgens ga je in je band zitten en drijf je stroomafwaards langs allemaal barretjes waar de locals klaar staan met touwen die ze naar je toeslingeren met een gevuld drinkflesje aan het uiteinde om je binnen te halen. Zo ga via de rivier langs allemaal barretjes waar ze allerlei spelletjes spelen onder het genot van een drankje, om uiteindelijk weer te landen in Vang Vieng. Helaas is mijn telefoon niet waterproof, dus heb ik geen foto's maar dit was onwijs leuk!

Bij aankomst zijn we lekker gaan chillen in de hammocks en de volgende dag vertrok ik naar the 4000 islands.

Entry 8: Slowboat en Luang Prabang

Mijn reis naar Laos zou 3 dagen gaan duren en dat was maar goed ook, want omdat ik in eerste instantie niet van plan was om naar Laos te gaan, wist ik er ook nagenoeg niks vanaf, dus kon ik de tijd gebruiken om mijn lotgenoten om tips gaan vragen.
Na de busreis van Pai naar Chiang Kon vlakbijbij de grens tussen Thailand en Laos hadden we een korte nacht in een motel daar. De volgende ochtend kregen we alles uitgelegd over de gang van zaken bij de grens. Zo kreeg ik ineens 35 Amerikaanse dollars in mn hand gedrukt, ook bijzonder om die voor het eerst in het echt te zien in Thailand, en mocht ik om 7 uur 's ochtends na 5 uur slaap voor de camera voor pasfoto's. Bjoetifoel!

 Nadat ik een mooi stempeltje kreeg om aan te geven dat ik op tijd Thailand had verlaten (ik mocht nog maar 4 dagen blijven, in totaal krijg je er nl 30), mocht ik doorlopen voor het aanvragen van mijn Laos visum. Alles ingeleverd en ik mocht door met een mooie pagina in mijn paspoort.
De slowboat waar ik twee dagen op moest vertoeven was ontzettend chil! Ze hadden namelijk een inschattingsfout gemaakt waardoor ze een extra boot nodig hadden. Die extra boot was alleen een stuk luxer. Ipv rijen busstoelen, hadden wij diezelfde busstoelen, maar dan met z'n vieren in picknickopstelling rondom een tafel, chiiiill!

Onze boot

De boot naast ons in vliegtuigopstelling

Daar zat ik met Shaun (Nieuw-Zealand) en Chris en Steven uit Liverpool. Ik was hen al eerder tegengekomen in Pai, maar het blijft een ding hoor, dat accent. Ze stonden aan boort ook meteen bekend als de 'Scousers' (zeg: Skouws), en vervullen puur om hun accent een soort entertainment factor, which they don't mind by the way.

Meet Chris

Die hier was gechrashed met zn scooter

Na een lange maar heel erg mooie bootreis over de Mekong river was onze eerste stop het dorpje 'Pak Beng'. Omdat ik al een tijdje niks van me had laten horen kreeg ik ongeruste whatsappjes, van mensen uit het tijdperk waarin je het nog moest doen met het sporadische telefoontje en een ansichtkaart. Liefjes, wifi hebben ze in Laos pas uitgevonden in het afgelopen jaar en het werkt nog sporadischer dan de telefoontjes die je vroeger ( misschien) kreeg van iemand die aan het reizen was :p
In Pakbeng hebben we verder niet veel gedaan en de tweede dag van de slowboat was eigenlijk nogal saai omdat het nieuwe er een beetje af was en het voornamelijk regende.

De mekong river

Dorpjes langs de rivierkant

Mijn huisdier

Bij aankomst in de stad Luang Prabang werd het allemaal weer een stuk gezelliger. Ons hostel was eigenlijk een soort grote villa met zwembad. Eenmaal daar leerde ik ook weer een nieuwe groep mensen kennen, deels brits, een meisje uit Aruba, een jongen uit duitsland en een chick uit Amsterdam. Met hun ging ik die avond eten en een beetje chillen. Het eten in Luang Prabang was fantastisch! Streetfood zie je overal in Azie wel, maar hier hadden ze er speciale kleine steegjes voor met gigantische buffetten.

En het beste, Laos was ooit een kolonie van Frankrijk, wat betekende dat ze onwijs goed waren in lekkere dingen maken. Dus naast het aziatische eten, heb ik daar de beste Chocoladetaart gegeten die ik oooooit heb gehad.
Na het eten zijn we even gaan chillen in en reggaebar, om vervolgens naar de enige ' bar'  te gaan die nog open was na 23.30, de bar met een bowlingbaan, hoe awesome is dat! Na keihard verloren te hebben gingen we terug naar huis met onze jarige tuktukdriver, or so he said.

Eten met mooi uitzicht

De volgende dag begon al vroeg, met een minivan werden we naar de Kuang Si watervallen gebracht.  Ik heb in m'n leventje al een hoop watervallen gezien en na Plitvice ben je toch een beetje verpest, maar deze watervallen waren echt de moeite waard! Ze bestonden uit allemaal terrassen en je kon overal zwemmen, helaas wel tussen dezelfde soort visjes die aan je wondjes knabbelen als tijdens het duiken.

Jaaa, ik ben ook echt gesprongen

Veel mensen bleven hangen bij de watervallen beneden, maar als je verder doorliep kwam je bij deze watervallen terecht waar je helemaal langs omhoog kon lopen, wat we natuurlijk hebben gedaan.

Aaaaah, bikinifotooo

Snel omgekleed

Onze 'trap' naarboven

M'n prive voetenbadje

Hardcore jungletrekken dit

Het randje van de waterval

 Na deze klautertocht en met de donkere wolken in zicht gingen we terug naar ons hostel, waar ik op m'n gemakje maar eens uit ging zoeken waar ik hierna heen wilde.

Foto maken voor het thuisfront, stiekem was deze veel leuker dan de foto die ik had gemaakt.

Entry 7: Pai

Pai, een dorpje in het noorden van Thailand, waar iedereen helemaal lyrisch over is. Spicy Pai, het hostel van Pai waar iedereen helemaal lyrisch over is. Met andere woorden, ik was een beetje bang dat mijn verwachtingen te hooggespannen zouden zijn.
Het hostel was een stukje lopen vanaf het dorpje, eenmaal daar aangekomen snapte ik meteen de buzz. Spicy Pai is een 'gebouw' van hout en bamboe tussen de rijstvelden. Je slaapt er op je eigen plateautje onder een klamboe. 

Ik was nog geen 5 minuten binnen toen ik bekenden uit Krabi ao nang tegen kwam. Via hun leerde ik Will, George (beiden uit Engeland) en Claudia (NL) kennen en dat was het groepje waarmee ik voornamelijk heb opgetrokken in Pai.
Zoals ik al wist, is Pai dé plek van de scooterongelukken. Overal lopen mensen met bandages. Waarom? Omdat elke beginner daar voor het eerst scooter rijdt, omdat er nagenoeg geen auto's rijden. Met zoveel beginners, haarspeldbochten en regen is het dus onvermijdelijk.
Natuurlijk mocht ik me ook tot de beginners rekenen, maar tot mn grote geluk ging scooter rijden voor mij heel soepel, ik vond het echt heeeerlijk om door de bergen daar te cruisen en na mn fietsvakantie in Ierland was links rijden ook geen probleem. Na onze vrij moeilijke tocht naar de waterval was ik behoorlijk zeker van mezelf. Te vroeg gejuicht natuurlijk. Die avond stond ik in het dorpje te wachten tot ik de hoek om kon, toen een auto me voor liet. Het had net geregend en ik geloof dat ik nog geen 5cm vooruit was gekomen, toen mn scooter onder me vandaan weg schoof.

...

"Really? Ik ben echt te lomp om te mogen bestaan"

.....
 

Dat waren ongeveer mijn gedachten. Goed, scooter oké en ik zat in het restaurant lekker grint uit mn knie te plukken en mezelf te first aiden met de spullen die de restauranteigenaar voor me was gaan halen, de schat.

Ik had mezelf verdoemd tot minstens een week niet zwemmen en iedereens vragende blik beantwoorden met 'scooter, wasn't even properly driving, really lame, still have to come up with a cool war story for it'

Maar goed, ik mag niet klagen mijn 'wonden' waren zo oppervlakkig dat ik in NL niet eens de moeite zou hebben genomen om er een pleister op te plakken, maar ja, Thailand hè, je wil geen infecties. (Echt waar liefjes, intussen heb ik alleen nog maar een korstje op m'n rechterknie, als het ernstig was had ik het niet eens in mn blog durven zeggen ghehe). Ik werd vervolgens wel plaatselijk excuus om niet naar de dokterspost te gaan, omdat ik "ook zo fancy kon verbinden". Niet dat ik dat erg vond, looove met verbandjes spelen.

Oh jaaa! op de tocht terug vanaf de waterval hebben we de 'landsplit' bezocht. Een kloof, veroorzaakt door twee aardbevingen. Ik kreeg direct Platvoet I nachtmerries.

De volgende dag gingen we naar de 'lod caves', twee uur rijden. Basically een berg op met haarspeldbochten die soms bijna te steil waren voor je scootermotortje en daarna weer omlaag. Dit was echt een leuke tocht. De grotten waren ook erg leuk, met een bamboevlot(je) ging je naar binnen, daarna praktisch tussen de vleermuizen lopen, zonder wandelpaden, dus dat was awesome!

Eerst nog even de White Budda bezoeken

De tocht terug was minder awesome. Toen we net de berg op waren gaan rijden, begon het met hozen - en om een of andere reden was bijna iedereen zn poncho vergeten. Bedenk even blote armen, een shirtje dat in no time doorweekt was, geen zon en wind door het rijden op de scooter. De juiste ingrediënten voor doodvriezen in een land waar normaliter chocola buiten eten geen optie is door de warmte. Eenmaal boven op de berg kwamen we bijna niet van onze scooters af zo koud hadden we het. Nadat we ons in 3 vuilniszakken en een halve poncho hadden gewikkeld zijn we aan de afdaling begonnen en zijn we direct onder een hete douche gesprongen (ook gelijk de eerste keer dat ik de thermostaat heb gebruikt in Thailand).

Die avond kwam ik nog wat boys van Jorn zn groep tegen in Pai, intens emotionele wederontmoeting natuurlijk.

Een bezoekje aan Thailand is natuurlijk niet compleet zonder olifanten. Ik had alleen al een boel dubbele verhalen gehoord, dus ik besloot naar een van de betere kampen te gaan om het zelf te zien. Bij aankomst kwam ik al snel tot de conclusie dat de hele olifantenindustrie waarbij er op ze gereden wordt, verwerpelijk is. Dit kamp was 'beter' omdat ze de olifanten lieten berijden zonder zadel en door maximaal twee personen tegelijk. Om de olifant commando's te geven liep er echter nog steeds een mahout mee die met een haak achter de oren van z'n olifant begon te porren om iets voor elkaar te krijgen.
De olifanten die nog op stal stonden stonden gedachtenloos van het ene op het andere been te wiegen. Eentje reageerde niet eens op de banaantjes die hij gevoerd kreeg. Hier was niks terug te zien van intelligente dieren, hier stonden machines.
Om de toeristen een fijn gevoel te geven over wat ze zien, stond er een bord over de olifanten: 'als de olifanten van hun ene naar hun andere been staan te wiegen is het een 'happy elephant''. Het moge duidelijk zijn dat dit bij elk dier (zelfs de mens) overduidelijke tekens zijn van frustratie en stress.
Daarmee besloten we hier niet een olifantenactiviteit te doen. Er zijn nl ook echte sanctuaries waar de olifanten los lopen, waar je als toerist alleen mee gaat voeren en olifanten wassen.

  

Vervolgens zijn we naar de Pai canyon gescooterd in de regen. Daar kwam ik ineens een heel bekend plekje tegen:

Na nog een mooi laatste feestje moest ik afscheid gaan nemen van deze gekkies. Op naar Laos!

Entry 6: (trip naar) Chiang mai

Aan het einde van mijn laatste dag in Koh Tao, moest ik me melden bij de pier voor mijn reis naar Chumpon, vervolgd door een bus naar Bangkok. Bij het kopen van mijn kaartje kreeg ik een mooi plaatje te zien van een slaapboot met stapelbedden. Alleen moest ik me vandaag wel om 21.30 melden ipv 22.30 omdat ze op maandag op een ander tijdstip vertrek met een 'special boat'. Nou je voelt de bui al hangen, deze special boat was geen verbetering. Bij aankomst op de pier trof ik een klein bootje aan zonder afgesloten ruimte en een hoop toeristen met en sarcastische glimlach. Jup, we gingen slapen op dunne matrasjes op het dek, godzijdank wel met overdekking. Twee jongens, een uit Ierland en een uit Engeland, kwamen aan, maakte meteen rechtsomkeert om later terug te komen met twee flessen rum. Dit zorgde voor veel hilariteit en eenmaal aan het varen werd het door iedereens instelling eigenlijk heel gezellig. Toen het eenmaal in de verte begon te onweren en we een amazing schouwspel konden aanschouwen, waren we het unaniem met elkaar eens, wat onwijs chill dat wij deze boot hadden gekregen.

's ochtends vroeg zijn we overgestapt op een bus naar bangkok. Deze reis duurde 8 uur, waar ik misschien 1 uur van heb meegekregen, geslapen als een roosje. Eenmaal op Bangkok busterminal startte het echte avontuur. Alle bordjes in het Thais en mensen die nauwelijks Engels spreken en me voor het gemak maar naar de taxi's sturen. Uiteindelijk heb ik mn vraag versimpeld naar : 'bus, for train, Chiang mai, where?' Uiteindelijk kon persoon nummer 10 me wel helpen, hoeraaa. En zo kwam ik terecht in een busje voor 35 baht... bij het grote busstation. Whatever, ik vragen hoe ik dan in Chiang Mai kom, dat kan blijkbaar ook met een nachtbus, en goedkoper dan met de trein. Ticket gekocht en als enige backpacker tussen een boel Thai slapend naar Chiang Mai.

Na mijn redelijk random trip kwam ik om 7 uur 's ochtends aan in Chiang mai. Na zo'n 20 min lopen kwam ik aan in het centrum waar ik in een restaurantje met wifi van mijn ontbijt genoot terwijl ik een hostel zocht. Ik wilde maar een dag in Chiang mai blijven omdat ik de volgende dag had afgesproken in Pai, dus koos ik voor een goedkoop hostel.
Nadat ik was ingecheckt ben ik door de stad gaan lopen en kwam ik tot de conclusie dat ik gewoon geen fan ben van Thaise steden.  Chiang mai is leuker dan wat ik van Bangkok had gezien (en gehoord), maar in Thailand hebben ze niet veel begrepen van architectuur, dus op hun tempels na is alles gewoon vierkant en over het algemeen niet heel schoon. 

Gelukkig heeft Chiang Mai wel iets anders leuks, nl de Night Bazaar. Nadat we heerlijk Nan brood hebben gegeten bij de Indiër om de hoek heb ik eindelijk toegegeven en een touwketting, twee olifantbroeken, een pashminasjaal, nieuwe top en twee armbanden gekocht, dit alles voor omgerekend 18 euro ongeveer. Daarna naar het Chiang Mai Cabaret geweest, bekend als de beste Ladyboyshow van Thailand, gegaan. Nou had ik in Koh Tao tijdens de pubcrawl al een voorproefje gehad van een Ladyboyshow, maar dit was something else. 

Voor wie niet weet waar ik het over heb; in Thailand zijn er aanzienlijk veel transseksuelen en travestieten actief in de entertainment industrie. Zoals ik het heb begrepen, is het niet zo dat er meer 'ladyboys' zijn in Thailand dan elders, maar je ziet ze meer omdat er eigenlijk weinig andere vormen van werk voor ze is waar ze geaccepteerd worden.
Zo'n show is een grote verwarring, in eerste instantie probeer je de telltale signs te zien dat het mannen zijn, en geloof me, dat is lang niet altijd makkelijk. Vervolgens sta je te kijken van de dansskills van sommige performers, daar kan gemiddeld ATer nog wel een puntje aan zuigen. Verder was het ook vooral veel veren en blijkbaar heb je als je omgebouwd bent een garantie op de hoofdrol in nummers ookal is iedereen om je heen tien keer beter. Noemenswaardig was vooral de act waarin een Ladyboy op Shirley Bassey's versie van 'My Way' stukje bij beetje zich 'terugtransformeerde' naar man, om te eindigen met 'My way' door Frank Sinatra. Het was bizar, dit was namelijk een van de ladyboys die ik op straat zo zou aanzien als vrouw en om een of andere reden probeert je hoofd dat beeld vast te houden, totdat je er echt niet meer omheen kan en je een man ziet. 

Natuurlijk was Tina Turner ook van de partij

Na de show ging ik met al mn nieuwe aankopen terug naar het hostel om de volgende dag klaar te staan voor mn busje naar Pai.

Entry 5: Koh Tao

Aankomst Koh Tao

Omdat ik overal stiekem een beetje te lang was blijven hangen, besloot ik om Koh Tao niet meer dan vier volle dagen te geven. Bij aankomst werd ik overladen door taxichauffeurs die me naar mijn bestemming wilde brengen. Maar mijn antwoord: 'I do not yet know where I'm going', veranderde ze van greedy taxichauffeurs, in vriendelijke locals met tips voor hostels en goede duikscholen. Na een beetje rond te lopen en te vragen bij verschillende duikscholen voor hun aanbiedingen, besloot ik bij crystal divers te gaan duiken. Vier dagen cursus, inclusief accommodatie in een van hun bungalows.
Daarmee waren mijn dagen op koh tao snel gevuld. Overdag was ik bezig met de duikcursus en 's avonds ging ik eten en uit met Daniel en co, die ik eerder op mijn reis had ontmoet.

Gekke vogeltjes die je hier overal ziet

Mn huisdier, mr gekko

mn uitzicht

duiken is een van de meest bijzondere ervaringen die ik heb gehad. Op Koh Tao is het een levensstijl, bijna een religie. De standaardvraag die mensen aan je stellen is niet meer 'waar kom je vandaan' maar 'waar duik je - je duikt toch ook?'. Op het eiland vind je meer dan 50 duikscholen, die eigenlijk allemaal hetzelfde aanbieden, maar door de grote vraag naar cursusplekken allemaal overeind blijven.

Het is iets heel surrealistisch, de eerste oefeningen onder water besef je het nog niet zo goed. Ook niet als je voor het eerst gaat zakken naar een diepte van 12 meter, dan ben je alleen maar druk bezig met het klaren van je oren. Pas als je echt op de bodem zit en omhoog kijkt komt het echt binnen. Je zit op de bodem van de zee te chillen en de waterspiegel strekt ergens ver boven je uit.

Eerst een ochtendje oefenen in het zwembad

Toen ik eenmaal rond ging zwemmen en zag dat de meeste vissen totaal geen interesse hebben in wat ik aan het doen was, was ik helemaal gelukkig. Ik kon gewoon echt kijken hoe het er daar beneden aan toe ging. Op 1 vis na dan, de cleanerwrasse, een visje dat graag dode huid eet rondom wondjes. Nou had ik een redelijke schram op mn been en was ik dus zeer geliefd door deze visjes, die helaas niet heel selectief zijn in hun hapjes en dus best wel in een wondje zitten te bijten in hun pogingen om de randjes te eten. Uiteindelijk was ik dus noodgedwongen om me met mn benen tegen elkaar als een soort zeemeermin door het water te bewegen, tot vermaak van mijn groep.

Na vier dagen cursus en een schriftelijk examen ben ik nu in bezit van mijn PADI open water. Wat betekent dat ik vanaf nu mag duiken tot een diepte van 18 meter met tenminste 1 buddy met hetzelfde of hoger certificaat.

Jeeej geslaagd!

Helaas mochten er tijdens de cursus geen camera's mee onder water en ben ik nog niet aan fundives toegekomen, wie weet!

Mijn een na laatste avond in Koh tao bracht ik door met de koh tao pubcrawl. Dankzij Jorn kon ik hier gratis aansluiten omdat hij mij zn shirt had gegeven. Helaas was er wel degelijk een verschil tussen de vrouwen- en mannenshirts, maar gelukkig kon ik halverwege de crawl een de enige man met een vrouwenshirt overtuigen om te wisselen, whoop whoop!

Mijn laatste avond in koh tao heb ik doorgebracht in high bar, met prachtig uitzicht en heerlijke verse smoothies, koh tao, you were amazing!

Uitzicht vanaf high bar

Nog mooier bij zonsondergang