Entry 3: aankomst Phuket & Koh Phi Phi

Wat grappig is van reizen is dat je een soort patroon hebt. Elke keer als ik ergens aankom ben ik aan het zoeken,  waar ik heen moet, of ik de slimste route neem,  kom ik wel op tijd? Alles is nieuw.  Als je er eenmaal bent en een beetje een beeld hebt van hoe de stad of plek is voel je je bijna thuis en bij vertrek kan je dan een beetje lachen om de nieuwe verdwaalde vogeltjes die binnen druppelen. Vervolgens ben je zelf natuurlijk ook zo' n verdwaald vogeltje op de nieuwe locatie, maar intussen vertrouw ik er wel op dat die nieuwe plek ook snel genoeg bekend wordt. 

Phuket gaf me een nieuwe challenge, opletten dat je niet wordt afgezet. Het begint al op het vliegveld, taxichauffeurs proberen je een taxi aan te smeren voor 650 baht (ong 18 euro), terwijl er om het hoekje een bus gaat voor 100 baht, die volgens hun niet bestaat natuurlijk. Nou hooray voor mij,  maar helaas heb ik niet altijd geluk,  de volgende dag betaal ik lief 150 baht voor een tuktuk naar de ferry, kom ik daar twee meisjes tegen die voor 50 baht per persoon zijn geweest.  We praten hier over een verschil van 3 euro,  maar toch voel je je een sukkel.

Op de ferry naar Koh Phi Phi heb ik Victoria en Pixie ontmoet (ja, dit is een nickname). Twee chicks uit Edinburgh,  Schotland. Eenmaal op het eiland ga ik samen met hun naar Blanco's hostel. Wat blijkt? Wel bedden voor de eerste nacht,  niet voor de tweede, maar wel weer voor de derde. Dus we boeken en betalen voor de eerste en de derde nacht. Super dom! Want zo hebben we dus elke ochtend op tijd moeten uitchecken en weer doorverhuizen, we hadden gewoon ergens anders heen moeten gaan, leermomentje.

Koh Phi Phi is zo'n eiland van de postcards. Witte stranden,  blauwe zee, twee baaien die het eiland een soort zandlopervorm geven. Het feit dat dit ooit compleet overhoop was gehaald door een tsunami zie je alleen terug in de before and after foto's die op sommige plekken staan. Naast het hoofdeiland zijn er nog een paar kleinere eilandjes. Ik kwam redelijk eind van de middag aan, dus nadat we gesettled waren gingen we gelijk wat eten. Mijn eerste echte thaise keuken ervaring en woooooow, wat is dat lekker! Ze hebben duizenden soorten curry's die ze gebruiken om vis, vlees of groenten in te bakken, zoals bij een wokrestaurant, maar dan veel beter dan een wokrestaurant.

Eenmaal in de avond blijkt het eiland een groot circus. Vuurshows, limbodansen met vuur, overgooien met vuur, whatever! Het eiland blijkt wel een beetje overgenomen door Britten. Oeps..... dat is normaal niet zo'n goed teken. Maar in dit geval, als schots adoptiekindje op een feesteiland was dat eigenlijk wel perfect. Binnen het groepje waar wij mee omgingen stond ik al snel bekend als 'the nomad' omdat ik allemaal verschillende dialecten en accenten door elkaar spreek. Meestal gokken mensen dat ik Iers ben, maar ook California, Canada, Noord Engeland en occasionally Londen zijn langsgekomen.

Met dit groepje zouden we eigenlijk ook op een georganiseerde boattrip gaan, maar door de hoge golven ging het niet door. Dit vond de eigenaar van ons hostel niet leuk voor ons en zo regelde hij een speedboat en eten en drinken voor veel minder geld en zo gingen we naar Koh Phi Phi Ley, het kleinere eilandje van de Koh Phi Phi eilandengroep. Op dit eiland vind je Maya bay, waar de film The Beach met Leonardo DiCaprio is opgenomen. Onderweg passeer je monkey beach, waar je (goh) veel aapjes vindt.  Die massaal bier stelen en opdrinken, they were fun though! Alleen ben ik wel in het water blijven staan,  geen behoefte aan 5 Rabiës vaccins moeten halen omdat ik ben gekrabd ofzo. 

Maya bay zelf was niet heel boeiend,  maar onze Australische tourguide kende nog een gaaf viewpoint.  Bij de ingang van het 'pad' zei hij 'just keep moving or the little mosquito buggers wil eat you alive' en weg was hij.  Voor de duidelijkheid,  dit was geen pad. Wij gingen omhoog op blote voeten in onze zwemkleding (maya bay is alleen te bereiken via water en door een soort grot) de kleiheuvel op, optrekkend aan een soort lianen en boompjes.  Dit was hilarisch, voor iets van 2 min,  daarna werd het zwaar en was niet iedereen zo soepel en de muggen vonden ons heeeeeeel gezellig.  Dus ben ik maar naarboven gegaan in speedygonzalez modus. Eenmaal boven stonden de mannen al (natuurlijk) te balanceren op een paar rotsen om de fotos te nemen.  Na mijn luid onthaal, hoorden we de meiden verder beneden iets roepen. Dus mr Australia ging alvast naar beneden.  Bleek dat de heuvel sinds de coup niet meer toegankelijk was en dat we eraf moesten.  Dus ik naar beneden, kom ik zo'n parkwachter tegen, hij keek niet blij. Eenmaal beneden stond Nathan (mr Australia) een beetje met een zuur gezicht. Parkwachters, nee hoor, dit was gewoon het leger en ze waren niet blij met ons. Wie had verwacht,  dat onze verlossing zou komen in de vorm van mijn twee Schotse vriendinnen. Zij waren zo bang geworden, dat ze maar op hun kont naar beneden waren gekomen. Dit was zo hilarisch om te zien dat de legerguys zelf hun lach niet meer in konden houden en zo konden we gaan met niets meer dan een 'no do again', pffffiew.

Speciale vogeltjes die hier wonen worden af en toe door locals gestoord voor hun nestjes. De soep die hiervan gemaakt wordt, wordt voor een fortuin verkocht aan china.

Op de laatste dag zijn we omhoog geklommen naar Koh Phi Phi viewpoint. Dit is zo'n gevalletje van smalle trap recht omhoog,  hoi spierpijn (die we toch al hadden na ons heuvel avontuur). Maar goed, het was wel de moeite waard!